PERA ZAMANSIZ

Pera, Cadde-i Kebir,Grande Rue de Pera, Beyoğlu, İstiklal Caddesi, İstiklal, Cadde..

Gezenler, gezdirenler, gezinenler, gönül gezdirenler, vitrin bakanlar, çevreye bakanlar, baktıranlar, bakışanlar, alış-verişe çıkanlar, veriş-alışa çıkanlar, karşılaşanlar, ayak üstü sohbet edenler, çalıp-söyleyip-dans edenler, sinemaya-tiyatroya-randevuya yetişmeye çalışanlar, mağazalardakiler, butiklerdekiler, pasajlardakiler, otellerdekiler, kafelerdekiler, restoranlardakiler, meyhanelerdekiler, balo salonlarındakiler, şık hanımefendiler-beyefendiler.. art nouveau” binalar, Markiz ve Löbon Pasta’neleri, Tokatlıyan, Pera Palas, Büyük Londra Otelleri, Degüstasyon, Abdullah Efendi Restoranları, Karlman Hazzopullo, Aznavur, Elhamra, Halep, Suriye,Rumeli Pasajları, Cite de Pera..

Elli-altmış yıl önce nasılsa sanki bugün de öyleymişçesine. O günlerde yaşayanlar bugüne taşınmış, bugünlerde yaşayanlar o günlere uzanmış gibi..

An ve zaman.

Işık olmayınca gökkuşağının renkleri de olmuyor. Işık ve çok renklilik yokluğunda zaman da siliniyor. Monokrom, tek renk tek ton, “siyah beyaz” resimler -bugün çekilmiş olsalar bile- bize geçmişi anımsatıyor, nostalji duygusu yaşatıyor. Sanki ışığı, rengi kareden çekip aldığımızda varlıklar, anlar, dün, bugün, yarın hepsi birbiri içinde eriyor, lineer zamanda veya zamansızlıkta kucaklaşıyor.

An var zaman yok.

Pera öyle bir yer ki, zamansız.    NY